Türkiye’nin, kuzeybatısında Karadeniz bölgesinde, Düzce iline bağlı ilçe dir. Alanı 462 kilometre kare olan ilçe, batıda Sakarya, doğuda Zonguldak ilinin ilçeleri, güneyde Düzce ve Yığılca ilçeleri, kuzeyde de Karadeniz ile sınırlanır.

İlçenin kuzeydoğu bölümü, Karadeniz kıyı dağları ile kaplıdır, Geri kalan bölümde, arazi tepelik ve dağlıktır. En önemli akarsuyu, Karadenize dökülen, Melen suyudur.

Akçakoca kenti, denize yakın birkaç tepeyle, bu tepeler arasındaki bir düzlükte kurulmuştur. Özellikle son yıllarda, turizmin önem kazanması sonucu, gelişmeye başlayan kenti, Düzce’ye bağlayan yolun, gerek turistik amaçlar, gerekse tarım ürününün taşınması bakımından, büyük önemi vardır.

Akçakoca’nın 30 kilometrelik kıyı şeridi boyunca, fındık bahçeleri ve ormanlarla örtülü yamaçları eteğinde, yer yer ilginç kayalıklarla kesilen geniş doğal plajların, kumu güzel, denizi temizdir. İklim Marmara ve Karadeniz bölgeleri arası geçiş özellikleri taşımaktadır.

Fakıllı köyünde bulunan aynı isimli mağara 15 metrelik bir girişin ardından girilen galerilerde, sarkıt ve dikitler insanı büyüleyecekmişçesine, bir düzen içinde yer almaktadır. Özellikle görülmesi gereken bir doğa harikasıdır.

Ceneviz Kalesi aslında Selçuklulardan kalmadır. Sahil kenarında bu kale, merkeze 2 kilometre uzaklıktadır. Osmanlılar tarafından onarılan kale, Cenevizlilere karşı kullanıldığından, bu şekilde anılmaktadır. Defne, incir, ve fındık ağaçları arasında, ve bir kaya üzerindedir. Bütün sahilin gözlenmesi imkanını sağlayacak şekilde yapılmıştır. Aslında bir savunma kalesi, olarak düşünülmüştür.

Melen Ağzı Melen çayının Karadeniz’e döküldüğü yerdir. Burada deniz oldukça sığdır, kilometrelerce uzanan doğal plajdaki kum, hem çok ince ve hem de çok temizdir. Deniz ve karayolu ile ulaşım mümkündür.

Karaburun, Melenağzı yolu üzerindedir, kumu çok ince, denizi ise sığdır. Doğal güzelliklerin, bütün olarak yer aldığı bu bölgede, konaklama ve ulaşım imkanları, çok müsaittir.

Cuma Yeri, Akçakoca’nın güneyinde, Değirmenağzı kıyısında güzel bir mesire ve kamp yeridir. Asırlık çınar ağaçlarının gölgesinde, Ahmet Dede türbesi, cami ve birde hamam kalıntısı bulunmaktadır. Merkeze 3 kilometre uzaklıktaki bu yerde, her bahar geleneksel olarak, şenlikler düzenlenmektedir.

Kumpınar Akçakoca’ya 7 kilomete uzaklıkta ve Ereğli yolu üzerindedir. Köroğlu plajı olarakta anılan sahil oldukça sığdır. Plajın hemen ardından, ormanlar başlamaktadır. Ağaçlar arasından akan pınarlar ve dereler çevreye ayrı bir güzellik katmaktadır. Kış aylarında kara avcılığı, dereler ise tatlı su balıkçılığı için ideal olarak nitelenebilir.

Akçakoca’nın batısında MTA tesislerinin, güneyindeki vadi içinde bulunan Canlı Balık tesislerinde özel olarak yapılan havuzlardan, istenen balık seçilebilmekte ve doyumsuz olmaktadır. Yanındaki değirmen ile kayalardan akan sular, yörenin güzelliklerini bir kat daha arttırmaktadır.

Ahmet Arif Köşkü Akçakoca’nın içinde görülmeye değer güzel bir eserdir.

Bartın ilimizin bir ilçesi olan Kurucaşile Karadeniz Bölgesi’nin görülmesi gereken güzelliklerindendir. Kentin eski adı Cromna’dır. Milattan önce 8. yüzyılda kurulan kent Roma, Bizans ve Moğol hakimiyetliklerinde bulunmuş 13. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı hakimiyetine girmiştir.

Kurucaşile ilçesine ulaşım Bartın – Kurucaşile yoludur. Halk daha çok balıkçılık ve el sanatları ile uğraşır. Kurucaşile’de yapılan ahşap tekneler buraya gelenlerce en çok tercih edilen hediyelik eşyadır.

Kurucaşile’ye 3 kilometre uzaklıktaki Kapısuyu, 4 kilometre uzaklıktaki Tekkeönü ve 7 kilometre uzaklıktaki çamlıklar bölgesi denize girmek ve güneşlenmek için en ideal yerlerdir.

Kent merkezine 10 kilometre uzaklıktaki Göveles Ormanı gezinti, piknik ve avlanma olanağı bulunmaktadır.

Kentte görülebilecek tarihi eserler antik mezarlar ve Tekkeönü’nde bulunan Cenevizlilerden kalma kaledir.

Kurucaşile turizm açısından pek gelişmemiş saklı kalan bir Karadeniz kenti olmasına karşın, bölgeyi tanıyanlar tarafından özellikle günübirlik olarak çok ziyaret edilen bir yerdir.

Akçakoca, yeşille mavinin iç içe olduğu ve Türkiye’de, turizm hareketinin ilk başladığı şirin bir Karadeniz kasabasıdır. Akçakoca’nın turizm bakımından, tanınan hale gelmesi, 1950′lerde, ilçe gençliğinin başlatıp, amatörce yürüttüğü turizm hareketi olmuştur, bu hareket sonunda ilçe, Karadeniz’in en sevilen beldesi haline gelmiştir.

Akçakoca’nın 1950-60 yılları arasında, çok süratli artış gösteren turist sayısı, ve gelirinin aynı tempoda devamına imkan yoktur, bugün turistik merkez durumunda bulunan, diğer birçok şehir ve kasabalarında zamanla gelişmelerinde bir duraklama ve istikrar, meydana gelmiştir. Akçakoca’da denizin en durgun ve havanın rüzgarsiz olduğu, haziran ve eylül aylarıdır.

Görülüyor ki, Akçakoca turizm bakımından önemli bir potansiyele sahiptir. İç Anadolu’dan en yakın ve kolay şekilde ulaşılabilen deniz, Akçakoca kıyılarıdır. Bu kıyılarda yaz aylarının nispeten serin geçmesi, sıcaktan kaçanlar ve denizi sevenler için iyi bir tercih sebebidir.

Fırtınalı, serin ve yağışlı günlerde Akçakoca’da bulunan turistler için, havanın açmasını beklemekten başka yapılacak iş kalmamaktadır. Bilhassa böyle zamanlarda, ziyaretçilerin kalma sürelerinin uzatılmasını temin bakımından, avcılık, dağcılık, mağaracılık, piknikler, fuarlar, vb. deniz dışı faaliyetlere ağırlık verilmektedir.

Ayrıca ilçenin en eski yapısı olan, Ceneviz Kalesi gerek yerli gerek yabancı turistlerce ilgi ile gezilmektedir.

Karadeniz bölgesinde. Zonguldak ilinin Bartın ilçesine bağlı eski, şirin bir bucak merkezidir. Deniz kıyısındadır, Zonguldak şehri ile İnebolu kasabası arasında, Karadeniz’e doğru hafif bir burun biçiminde uzanan, bir yarımadanın üzerinde kurulmuştur. Bu yarımada dolayısı ile, kasaba iki ayrı kara parçası üzerinde gibidir. Kasabanın sağında da, solunda da iki liman vardır. Bir kıstak bu iki limanı birbirinden ayırır. Çok eski çağlarda, bu kıstakta bir yeraltı yolu açılmıştır. Liman önündeki yarımadanın, meydana getirdiği doğal dalgakıran sayesinde kuytudur. Fırtınalı havalarda küçük gemilerin, sığınmasına elverişlidir.

Zonguldak kömür bölgesine girdiğinden, hemen yanıbaşında zengin kömür yatakları vardır. Bugün Amasra gerek madencilik, gerek turizm alanında gelişmeye aday bir belde sayılmaktadır.

Amasra Kalesi: İlk çağlardan kalma, sağlam kolay kolay alınmaz, bir savunma kalesidir. Yapı bakımından oldukça zarifse de, Anadolu’da ki başka kalelere oranla küçüktür. Denize doğru uzanan yarımadanın, üzerine kurulmuştur. Kalenin üç yanı, denizle çevrilidir. Kale dört cephelidir. Her cephesinin genişliği 500-600 metre kadardır. Kale surlarının, üzerinde 24 burç vardır.Kale küçük olduğu halde, bu burçlar sayesini savunma gücü hayli artmıştır. Her burcunun yüksekliği 15-20 metre arasındadır. Surlar büyük kesme taşlardan yapılmıştır, bu kalenin Bizanslardan kalma olduğu sanılmaktadır. Kale kasabanın içindedir, ve içinde mahalleler bulunmaktadır.

Tiyatro: Roma devri eseridir, anfisi sökülmüş olup yalnızca girişi durmaktadır.

Bedesten: Roma devrinden kalma, büyük bir bazilikadır. Duvarları durmaktadır, Milattan Sonra II. yüzyıl başlarında yapılmıştır.

Kiliseler: Kale içinde teki camiye çevrilmiş, diğeri harap vaziyeti iki kilise bulunduğu gibi, kale dışında da birkaç kilisenin izleri ve duvarları vardır.

Limanlar: Romalıların ve Bizanslıların yaptıkları, doklardan bir bölümü, ancak görülebilmektedir. Ayrıca küçük liman içinde, Direkli kaya adı ile bilinen birde eski deniz feneri kalıntısı vardır.

Kuşkayası: Kasabaya 4 kilometre uzaklıkta ve Romalıların yaptırdığı karayolunun üzerindedir. Burada büyük bir kartal kabartması ile, Romalı bir generalin heykeli, ve iki kitabe bulunmaktadır.

Diğer Eserler: Amasra’nın her yerinde, irili ufaklı tarihi kalıntılara, kitabelere, Cenova armalarına rastlanır. Taşınabilir eserlerin, çoğu 1955 yılında kurulmuş olan, Amasra müzesine taşınmış ve burada sergilenmiştir. Amasra müzesi özellikle Roma ve Bizans eserleri bakımından, oldukça zengindir.

Amasra’ya karayolu ile ulaşım: Ankara – Karabük – Bartın – Amasra, asfalt karayolu 314 kilometredir. İstanbul – Yeniçağa – Devrek – Çaycuma – Bartın – Amasra, asfaltı 490 kilometredir. Ayrıca İstanbul – Amasra karayolu bağlantısı, Düzce – Akçakoca, Ereğli – Zonguldak – Pilyos – Çaycuma – Bartın üzerinden de sağlanabilir. Bu bağlantı, asfalt ve stablizedir. Amasra’dan doğuya doğru Amasra – Kurucaşile 51, Amasra – Cide 70kilometredir. Denizyolu: Bazı yıllar yaz aylarına mahsus olmak üzere, deniz yollarının yük ve yolcu vapurları ile, turistik amaçlı gemileri Amasra’ya da uğrar ancak düzenli bir program söz konusu değildir.

Bolu’da Turizm

Abant: Yıllardan beri ilin başlıca turizm simgesi olmuş, etrafı çam ağaçlarıyla ve köknar ağaçlarıyla kaplı, yazın piknik ve ideal, dinlenme yeri, kışları kış sporlarının yapılabileceği Türkiye’nin en tanınmış turistik yöresidir. Göl çevresi zengin bir bitki örtüsün sahiptir. Gölde bulunan alabalık ve benekli mercan balığı avı ücrete bağlanarak , denetim altına alınmıştır. Göl çevresindeki, 7.5 kilometrelik yol orman içi sporu için çok elverişlidir. Yörede, 94 oda ve 188 yatak kapasiteli, Turban Abant oteli, Bolu Öz tur A.Ş tarafından çalıştırılan göl gazinosu vardır.

Yedigöller: İnsanı etkileyen büyüleyici güzelliği ile Bolu’nun en önde gelen turistik yörelerindendir. Krater göller zincirini oluşturan, tabiat harikası bu yöre, günübirlik piknik, ve av yapma imkanlarına sahiptir. Göllerde , mercan ve alabalık bulunur.

Gölcük: Bolu’nun 13 kilometre güneyinde Seben-Kıbrısçık yolu üzerinde, kamp ve piknik için ilgi çeken bir yerdir. Gölün etrafını, katmer katmer kadifeyi andıran , bir ağaç denizi kaplar.

Bolu Kaplıcaları: Bolu’nun 13 kilometre güneyinde, çam ormanlarıyla kaplı Aladağ eteklerindedir. Sıcaklığı 40-44 derecelik, 2 sıcak su kaynağı vardır. Osmanlılar zamanında da varlığından söz edilen, romatizma, siyatik, sinir ve dolaşım rahatsızlıkları gibi, çeşitli hastalıkların tedavisinde, büyük yarar sağlayan kaplıcalarda, büyük ve küçük kaplıca adı verilen, iki tesis yaptırılıp, halen Sağlık ve Sosyal yardım Bakanlığınca, fizik tedavi hastanesi olarak kullanılan, modern bir tesis vardır. Kaplıcalarda, özel idareye ait iki adet otel, ile mülkiyete ait otel ve pansiyonlar vardır.

Aladağ ve Seben Yaylaları:Bolu’nun 25 kilometre güneyinde, Köroğlu dağlarının bir bölümünü oluşturan Aladağ, kamp tesisleri ile iyi bir dinlenme merkezidir.

Kartalkaya: Bolu’ya 50 kilometre uzaklıkta, Köroğlu dağlarındaki Kartalkaya mevkinde kurulan, kayak merkezi kendi çabası ile çok kısa zamanda, Türkiye ve Dünyada adını duyurmuştur. Bu yöre Turizm Bakanlığı tarafından turizm alanı olarak, ilan edilmiştir. Özel sektöre ait 158 yataklı tesis mevcut olup, Boluda bir irtibat bürosu vardır.

Esentepe: Gerede’nin kuzeyinde I300 metre yükseklikte, asırlık çam ağaçlarıyla yemyeşil çimlerin, iç içe kaynaşarak oluşturduğu tabiat harikası bir yöredir. Yazın devamlı esen ve bu nedenle, eski adı Ramazan dede iken, Atatürk tarafından Esentepe olarak değiştirilen bu yerde, otel ve lokanta bulunmaktadır.

Babos, Sarot, Efteni ve Bağlum Kaplıcaları: Mudurnu ilçesinin 5 kilometre doğusunda bulunan, Babas kaplıcaları, ve 30 kilometre kuzeybatısında ormanlık bir alan içinde yer alan, Sarot kaplıcaları çevrede büyük ilgi görmektedir. Babas kaplıcalarında, yeni bulunan su ilerisi için büyük ümit vermektedir. İlk çağ medeniyetlerinden kalma, eserlerle dolu bir vadinin içinde, yer alan Bağlum kaplıcalarının bulunduğu yörede, kilise kalıntısı, oyma mezarlar ve peri bacaları, bölgenin özellikleridir. Fakat herhangi bir tesis mevcut değildir.

Sünnet ve Çubuk Gölleri: Göynük ilçesinin 27 kilometre doğusundaki,Sünnet ve ll kilometre kuzeyindeki, Çubuk göllerinin etrafı çam ormanlarıyla kaplı olup, şirin bir piknik yeridir. Bu göller heyelan gölleridir. Sünnet gölünde alabalık, çubuk gölünde sazan balığı avlanması, serbesttir.

Ağva, İstanbul ilinin Anadolu yakasında Karadeniz’e kıyısı olan Şile ilçesi sınırları içinde yer almaktadır. Bölge şehir merkezine yaklaşık 110 km. uzaklıkta olduğundan ulaşım özel araçlarla veya Kadıköy’den hareket eden özel otobüslerle sağlanmaktadır.

Ağva, Güneybatı Karadeniz’le kıyısı olan ve yerleşimi deniz seviyesinden 1 m.ye kadar ulaşan taşkın düzlükleri ile yükseklikleri 120 m.lere ulaşan tepelere kadar değişen bir aralıktadır.

Bölge turizm, eğlence ve dinlenme merkezi olduğundan dolayı yaz aylarında oldukça yoğun bir nüfusa sahiptir. Kış mevsiminde ise çoğunlukla yerel halkı dışında ziyaretçisi bulunmamaktadır. Yapılaşma daha çok Göksu deresi ile Ağva deresi arasındaki taşkın ovası üzerinde yer almaktadır.





İstanbul’da genel olarak Akdeniz iklim koşulları etkisini yürütür. Akdeniz ikliminde yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlı olmakla beraber, kıyı bölgelerle iç kesimlerde biraz ayrılıklar gösterir. İstanbul iklimi, Karadeniz’in ve Balkanlar ile Anadolu kara ikliminin etkisiyle meydana gelmiş özel bir durum gösterir. İstanbul İlinde hava durumu genel olarak Akdeniz iklimi özellikleri taşıdığından sıcak ve nemli hava etkisiyle çıplak yerlere neredeyse hiç rastlanmamaktadır. Ormanlık alanlar korular, fundalıklar, çayırlar, otlaklar, yabani ot ve çiçek türleri her yerde görülür.

Ağva ya da diğer adıyla Yeşilçay tarihi geçmişiyle dikkat çekmektedir. Hititler, Frigler, Romalılar ve Osmanlılar gibi bir çok uygarlığın geçiş yeri olan Ağva, M.Ö. 7. yy.’a uzanan bir tarihe sahiptir. Adı resmi kayıtlarda Yeşilçay olarak ifade bulan Ağva, iki dere arasına kurulmuş köy anlamına gelen Latince bir kelimedir. Ağva, Göksu ve Yeşilçay dereleri arasındaki deltaya kurulmuş olup, 50 metre eninde ve 3 km. uzunluğunda doğal plaja sahiptir.

Bir Orta Karadeniz ili olan Çorum, uzun yıllar boyunca bir çok medeniyetin merkezi olmuştur. Tarihi ve doğal güzellikleriyle Türkiye’nin turizm haritasında doğu-batı arasında bir köprü görevini üstlenmiştir.

Çorum, Yeşilırmak ve Kızılırmak tarafından sulanan ovalarla dağların ve yüksek yayların ahenkle birleştiği yerdir. Bölgede şehirden uzak gezi ve yürüyüşler için ideal dağlık ve çayırlık alanlar bulunur.

Uzun tarihi boyunca bölge Hititler, Frigler, Medler, Persler, Romalılar, Selçuklular, Moğollar ve Osmanlılara ev sahipliği yapmıştır. Kazılar Çorum’daki yerleşimin Paleolitik ve Neolitik çağlara kadar uzandığını gösterir. Daha sonra ise bölgeye Hititler egemen olmuştur.

Yazılıkaya ve Alacahöyük’teki açık hava tapınakları ve Hititlerle Eski Mısır arasındaki ticaretin merkezi Boğazköy’deki kazılarda açığa çıkan kral mezarları, Hitit dönemine ait önemli buluntulardandır.

M.Ö. 1700′den 1200′e adar Hitit İmparatorluğu başkenti olan Hattuşaş’a ait kalıntılar, Ortaköy (Sapinuva), İskilip Kaya Mezarları, Ulu Camii, Saat Kulesi, Çorum ve İskilip Kalesi, Veli Paşa Hanı ve Çatak Milli Parkı, bölgenin görülmeye değer eşsiz miraslarından bazılarıdır.

Hattuşaş’ın şehir düzenlemesi, korunmuş yapıların çeşitliliği, Aslanlar Kapısı ve Kraliyet Kapısı’nın zengin süslemeleri arkeolojik açıdan oldukça büyük önem taşır. Bugün Boğazkale olarak bilinen ve dünyanın ilk imparatorluğuna başkentlik yapmış bu bölge 1986 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne alınmıştır. Son zamanlarda restorasyon çalışmaları devam eden 3300 yıllık Hitit şehir duvarları bölgeye daha fazla turist çekecek gibi görünüyor.

Hitit devrinin bir başka önemli bölgesi de 1835 yılında yeniden keşfedilen Alacahöyük şehridir. Çalışmalar ve kazılar eski şehrin taş ve tunç devirlerinden, Hitit ve Frig dönemlerine kadar çeşitli medeniyetlere ev sahipliği yaptığını göstermektedir. Alacahöyük’te inşa edilen Sfenksli Kapı, Kral Kapısı ve Aslanlı Kapı gibi bir dizi törensel ve anıtsal kapı, Hitit dönemi sanatının göze çarpan örneklerinden birkaçıdır.

Özellikle yaz aylarında yoğun ziyaretçi akınına uğrayan Çorum’da, tarihi alanların çevresindeki lokantalar ve yöresel elişleri satan tezgahlar da yıl boyu turistlere hizmet verir.

Trabzon’da birbirinden özel Türk evi örneklerinin olduğu eski kaynaklarda söz edilmesine rağmen, günümüze gelen çok fazla örneği yoktur. Trabzon ve çevresi orman potansiyeli bakımından zengin bir yöre olduğundan, ahşap da yapı malzemesi olarak yaygın bir biçimde kullanılmıştır. Evlerin çoğunda ana yapım malzemesi ahşap ve taştır. Evler genellikle iki katlı olup, evlerin ağaç ve çiçeklerle süslü bahçesi ve avlusu bulunmaktadır. Zemin katta taşlık, ahır, kiler, mutfak gibi yardımcı mekanlar bulunur. Esas yaşama 1. kattadır. Şehrin en eski tarihli evleri, dış sofalı plana sahiptir. Bu evlerden çok az örnek vardır. 19. asra ve sonrasına tarihleşen evler ise çoğunlukla iç sofalı planla yapılmıştır.

Günümüze ulaşabilen evlerden en önemli örnekler şunlardır:

Yarımbıyıklıoğlu Konağı: Kundupoğlu Sokağı’nda bulunan bu köşk, 1706 yılında yaptırılmıştır.

Nemlizade Konağı: Gazipaşa Semti’nde yer almaktadır. 1896 yılında Nemlizade Hacı Ahmet tarafından yaptırılmıştır.

Kundupoğlu Konağı: İki katlı ve ahşap yapılı olan bu ev Kundupoğlu Sokağı’nda yer almaktadır. 18. asırda yapılmış olan binanın üst oda tavanı ahşap oyma ve el işi süslemelerle dikkat çekmektedir.

Atatürk Köşkü (Atatürk Müzesi): Çam ağaçlarıyla çevrili bir bahçenin içinde bulunan köşk, kentin en yüksek tepelerinden Soğuksu mevkiinde yer almaktadır.

Çakır Ağa konağı: Of’un Sıraağaç Köyü’nde bulunmakta olan bu konak, 1821 yılında yörenin zenginlerinden olan İsmail ağa tarafından yaptırılmıştır.

Memişoğlu (Kastel) Konağı: Sürmene İlçe merkezinin 4 km doğusunda, anayolun üzerinde bulunan bu konağın kaç tarihinde yaptırıldığı bilinmemektedir. İki katlı, büyük bölümü taş ve ahşaptan oluşan konağın, 18. asrın sonlarında veya 19. asrın başlarında yaptırıldığı tahmin edilen yapı bugün itibariyle özel mülkiyette olduğundan
harap olmak üzeredir.